Łeba – historia osady

Łeba to nasza miejscowość nadbałtycka. Raczej nie trzeba nikomu jej dokładnie przedstawiać, jakkolwiek chyba nie wszyscy znają jej historię, przynajmniej początkowy okres. W tej chwili skupmy się więc może na tym zagadnieniu. Łeba leży na północy Polski w województwie pomorskim nad rzeką Łebą i Chełstem. Przez pewien okres, w latach 1975 do 1988 należała do województwa słupskiego. To tyle tytułem wstępu. Przejdźmy teraz do sedna sprawy – historii miasta. Historia Łeby sięga dalekich lat, bo zaczyna się już w erze neolitu. Już w tym okresie widoczne są pierwsze ślady zasiedlenia. Świadczyć o tym mogą wykopane przez archeologów narzędzia. Było to w okolicy Potęgowa. Linię morskiego brzegu wyznaczają grodziska, które przetrwały do dzisiaj, jak: Gałęzinowo, Siodłonie, Damno. Grodziska te były kiedyś grodami obronnymi, kojarzącymi się z kulturą łużycką. Przez lata, kiedy to w grodziskach toczyło się zwyczajne życie, w okolicy zaczęło przyrastać lądu, jednak jeszcze cały czas obszar ten był w większości podmokły. Przez okolicę przeszli Goci (plemię wczesno germańskie). Dowodem na to, że pojawili się oni w tych okolicach jest kamienny krąg ich cmentarzyska, znajdujący się w Dębinie. Do dziś pozostały jedynie 3 głazy pochodzące z tego kręgu. Podobne cmentarze znajdują się w bliskiej okolicy. Gdy Goci odeszli, razem z nimi obszar opuścili zamieszkujący tubylcy i przez pewien czas okolica była wyludniona. Kolonia Łeba powstała w późniejszym czasie na mierzei. Przypuszczalnie zbudowali ją Pomorzanie używający języka kaszubskiego. Przypuszcza się, że było to w VIII wieku. Od wieku XIII na ten obszar poczęli przybywać kolonizatorzy germańscy. W ten sposób Niemcy i Kaszubi stali się sąsiadami, choć tym pierwszym trudno było przywyknąć do życia w Łebie. Chociaż okoliczności życia panujące w osadzie nie były przeszkodą dla Zakonu Krzyżackiego, który postanowił dla własnych celów wykorzystać położenie strategiczne przy ujściu rzeki.

Comments are closed.